مَک ءَ را مِسک مَگُش، جَور ءَ آسُمی نَگُش اَنت
چِراگ ءِ شَپکَدَگ ءَ رۆچ ءِ ھاکِمی نَگُش اَنت
کَدی بَلیت مَنی آجُوی ءِ دِل ءِ دَریا
اِے مَوج ءِ آہِریا ماہ ءِ دَروَری نَگُش اَنت
دِل ءَ دُبَہر بِکَنت، آچِشیت ءُ داگ بِدَنت
چُشێں تَلَبکُشێں اَہد ءَ را چاکَری نَگُش اَنت
ھَتَم وَدار! اِے چِلَّگ گْوَزیت پہ اوست، بلے
ھَتَم پہ چِلَّگ ءَ چَمدار بیت کَدی نَگُش اَنت
ما دِلنَوَشّ، ھَر اُپّارَگ ءَ را لێکِت “زانت”
دِل ءِ تَپَرکَہا ھَرچی گُش اَنت رَدی نَگُش اَنت
گُش اَنت ھَمے کہ ھَر اَہد ءَ را گۆں بالاچے
ھما کہ دُژمِن ءِ بَدواہی ءَ بَدی نَگُش اَنت
اَتا بِجَزم کہ دُنیا ءُ دین ءِ سَوداگِر
پَکیر ءَ پیر گُش اَنت، شاِر ءَ وَلی نَگُش اَنت
<سترُنگ><اِم>اَتا شاد