گار ءُ گُمسار، دِل ءِ کُوچَگ ءَ، زَہیرۆک جَناں
مُشکُل اِنت نوں وَتی تَہنائی ئے دَست ءَ بِکَپاں
تَو ھَمے آس ءِ چَر ءَ سُتکَگ ءِ اِینچ زاناں
چ وا لازُم نَہ اِنت مَن اوں ھَمے آس ءَ بُسُچاں
مُہرَگێں مۆتک، مَنی دیدَگاں اَرسے بال اَنت
لاسێں نازێنکے کَمایاں دِل ءِ تَزبی ءَ کَناں
دَردے ءِ نَوبَت ءَ اَرواہ پہ کَرارے سَبزیت
جَنگے ءِ مۆسُم ءَ ھَردێں مَن کِشَگ باں تَ رُداں
بانزُلاں نَمب چِتَگ، اَچ وَتی زِروانێں زِر ءَ
بِلّ ئِے نێمبال آں، وَت ءَ مَن کَسّی دَست ءَ نَدَیاں
وَہد واتَرّ نَکَنت، پہ مَنی بے ھَیرێں سَر ءَ
مَن اوں اَرماں وَتی گْوَستَگێں رۆچاں نَزَراں
<سترُنگ><اِم>ھالِک اَرماں