ھار نوں مێتَگاں گِران اِنت پَدا
دَرپ ھۆشام ءِ سَر رِچان اِنت پَدا
وَہد ءِ تَوکَل چۆ کَڈَبّ ءَ پْرُشتَگ
بانزُلے جَمبَراں اَڈان اِنت پَدا
آس ءِ دْرَچکے پَدا کِشَگ لۆٹیت
اِمبَری ھَور مِہرَوان اِنت پَدا
مَن نوں زاناں کہ کِشک ءَ مَٹّا ایت
ھَمسَپَر کَلّیے رَجان اِنت پَدا
سَیل بِکَن وَہد ءِ نییَت ءِ رَنگاں
بَد گُشان اِنت، ءُ بَد کَنان اِنت پَدا
زی تَئی زێبائی ئے رَنگاں گْوَرتَگ
دَرد ءِ ھامێں پَد گران اِنت پَدا
کَوش دێوانَگێں بے گاہ ءِ مُنیر
زَہیراں جیگ ءَ مَنی مُشان اِنت پَدا
<سترُنگ><اِم>مُنیر مۆمِن
(یَکّ بِچیلے آزماں)